ESMER KOZA

Yüreğimizde ölümün değimsiz bağıntıları
Zamanın meçhulünü düşlerimizle yemliyor! 
O ki, dünyanın hülyası etrafında dönen,
Yaldızlarla köklenen ormanların içinde, 

Yolunu bulmaya çalışan ozanlar kralına, 
İdrakin çığlarını taşır ufak kayığıyla! 
Bedenin katı günahını soyarak yaklaşır
Ve geçmişin uzun dilini yutkunarak der: 

O'nun emsali üstüne çekilen düş perdesi 
Zamanın layihasına gök yaratır ruhumuzda; 
Gururun dalgaları vurdukça filikalara 
Bedensiz zihin aforoz edilir dualardan! 

O'nun şerbetiyle güzelleşen esmer koza! 
İşte gözlerimiz, varoluşun son deminde, 
Acının kabukları altında iyileşen arzuya 
Gel der, ey kayıp; gel, değimsiz yansı!

Ahmed Halil