Yüreğimizde ölümün değimsiz bağıntıları
Zamanın meçhulünü düşlerimizle yemliyor!
O ki, dünyanın hülyası etrafında dönen,
Yaldızlarla köklenen ormanların içinde,
Yolunu bulmaya çalışan ozanlar kralına,
İdrakin çığlarını taşır ufak kayığıyla!
Bedenin katı günahını soyarak yaklaşır
Ve geçmişin uzun dilini yutkunarak der:
O'nun emsali üstüne çekilen düş perdesi
Zamanın layihasına gök yaratır ruhumuzda;
Gururun dalgaları vurdukça filikalara
Bedensiz zihin aforoz edilir dualardan!
O'nun şerbetiyle güzelleşen esmer koza!
İşte gözlerimiz, varoluşun son deminde,
Acının kabukları altında iyileşen arzuya
Gel der, ey kayıp; gel, değimsiz yansı!
Ahmed Halil