Bekleyin biraz daha acıları.
Belki bir köpek
Havlıyor kör yalnızlığına;
Gece seslerine;
Belki sabaha karşı
Kuşluk vaktinde duruyoruz:
İçimize bir güneş
Yavaş yavaş doğacak gibi.
Bekleyin biraz daha acıları.
Bunun adı çaresizlik değil
Tutkuların vereceği değil;
Hani ıslak raylar üzerinde
Nasıl kayıyorsa vagonlar
İşte öyle, gittikçe hızlanarak
Durdurulamaz halde yaşıyoruz.
Her bahar çiçeklenip
Güze saklıyoruz şanlarımızı;
Fısıltılarla konuşur gibi
Öylece seviyoruz doğamızı
Az az seviyoruz...
Az az görüyoruz...
Bekleyin biraz daha acıları.
Uzanıp kendi içimize
Yeşertelim güzellikleri, sevgileri
Belki bir çocuk sevinecek
Belki bir armağan alacağız
Hislerden, hislerden, taşan...
Ahmed Halil